Woensdag, 31 december 2025

✨ Alles begint ergens! ✨

En dat alles is nu. En wat voor een oudejaarsdag is dit!!
Vandaag heb ik de mooiste uitslag gekregen die je je maar kunt wensen wanneer je in de kankerrollercoaster zit 🤍.

De CT-scan liet geen nieuwe afwijkingen zien 🙏. De targetlaesies zijn allemaal gelijk gebleven en sommige zijn zelfs geslonken ✨.
Op mijn lever was één plekje dat met 1 mm was toegenomen, maar dit kan het gevolg zijn van een net iets anders genomen plakje van de CT.

Terwijl ik dit typ, voel ik ook twijfel. Niet over de uitslag, maar omdat ik weet dat ik een geluksvogel ben 🕊️. Er zijn zó veel mensen — lotgenoten, patiënten, partners, moeders, vaders — die een heel ander traject doorlopen of hebben doorlopen, met een totaal andere uitkomst 💔.

En juist daarom wil ik dit als eerste zeggen: ondanks alle ongemakken en het 'nieuwe leven' ben ik enorm dankbaar voor deze uitslag 🤍.

Wat betekent dit concreet?
👉 Ik hoef niet meer door de CT-scan! 🎉

Vijf jaar na mijn laatste immuuntherapie laten alle scans steeds hetzelfde beeld zien. Sommige laesies zijn zelfs wat gekrompen ✨.
Ik blijf wel onder controle bij de neuroloog-oncoloog en de dermatoloog, en blijf vaste klant bij de huisarts 🩺, maar dit is een enorme opluchting… en echt zo'n verademing 😌.

De onzekerheid zal altijd blijven. Psychisch heb ik blijvend hulp nodig, want hoe maak je de stap van 'uitbehandeld' naar dit stadium? 🤯
Dat is niet iets wat je zomaar loslaat.

De oncoloog gaf vandaag aan dat ik enorm veel geluk heb gehad 🍀.
Omdat ik het BRAF-gen had, kwam ik in aanmerking voor targettherapie. Toen ik daar resistent voor werd, stapte ik over op Ipilimumab + Nivolumab. Dat hield mijn lichaam zes maanden vol, waarna ik nog twee jaar alleen Nivolumab kreeg.

In dit hele traject is mijn lichaam een slachtveld geworden — letterlijk zo benoemd vandaag door de oncoloog 💥.
Mijn botten en gewrichten zijn aangetast, mijn hersenen hebben blijvende schade door de vele epileptische aanvallen 🧠, en mijn mobiliteit is ook veranderd. De dosis welke ik destijds gehad heb, die krijg je nu niet meer.
En ja… daar zeur ik vaak over 🙈. Zeker omdat de overgang deze klachten heeft verviervoudigd.

Maar na vandaag ga ik écht nog beter mijn best doen om dankbaar te zijn voor wat er nog is en wat nog kan 🤍.
Zo op de laatste dag van het jaar — waar ik eerlijk gezegd normaal niets mee heb — ben ik toch wat melancholisch en denk ik net iets meer na ✨🙂.

Dus waar ik normaal hoop dat alles snel weer "normaal" is, staan we er vanavond, als de klok twaalf slaat ⏰, toch iets bewuster bij stil en pakken we elkaar net wat langer vast.
Vooral bij iedereen die deze gruwelijke ziekte niet onder controle krijgt… en bij degenen die hun partner, kind, moeder, vader, familielid, vriend of vriendin moeten missen 🖤.

Laten we het nieuwe jaar ingaan met liefde voor onszelf, liefde voor elkaar en hoop — zelfs als die soms maar heel klein is 🤍✨.